Stosowanie przemocy wobec rodziny jest bardzo częstą przyczyną rozwodów, zwykle jednakże to żona występuje wówczas z pozwem o rozwód, choć oczywiście zdarzają się i sytuacje, gdy to żona jest sprawcą przemocy domowej, a nie jej ofiarą. W przypadku, gdy matka znęca się psychicznie i fizycznie nad dziećmi, orzeczenie rozwodu może być zasadne również ze względu na dobro małoletnich dzieci, pamiętać jednak należy, że i wtedy do orzeczenia rozwodu konieczne jest ziszczenie się przesłanek, które rozwód warunkują.

Przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego wprost stanowią, że sąd może rozwiązać małżeństwo poprzez rozwód, jeżeli między małżonkami nastąpił trwały i zupełny rozkład pożycia, zatem w każdej sprawie o rozwód sąd musi ustalić, czy taki rozkład pożycia występuje. W orzecznictwie sądowym raczej jednomyślnie się podkreśla, iż rozkład pożycia małżonków jest zupełny, gdy wszystkie więzy łączące małżonków, a więc duchowe, fizyczne i gospodarcze, uległy zerwaniu. Jeżeli przy zupełnym braku więzi duchowej i fizycznej pozostały pewne elementy więzi gospodarczej, wywołane szczególnymi okolicznościami, np. wspólnym zamieszkiwaniem, rozkład pożycia można mimo to uznać za zupełny. Rozkład pożycia jest natomiast trwały, gdy doświadczenie życiowe pozwala przyjąć, że na tle okoliczności konkretnej sprawy powrót małżonków do pożycia nie nastąpi.

Jeżeli więc mąż wystąpi o rozwód to sąd ten rozwód orzeknie tylko wówczas, gdy wykazane zostanie, że małżonków już nic praktycznie nie łączy i że nie ma szans na utrzymanie małżeństwa, odrębną natomiast kwestią jest przyczyna rozwodu, a więc co spowodowało, że małżeństwo przestało poprawnie funkcjonować i że finalnie toczy się postępowanie rozwodowe. Przepisy nie określają co może stanowić przyczynę rozwodu, nie istnieje bowiem żaden katalog czynów uzasadniających rozwód, sąd jest jednakże zobowiązany do wszechstronnego wyjaśnienia, jakie były przyczyny rozkładu, tj. jakie okoliczności doprowadziły do jego powstania.

Wyjaśnienie okoliczności, które wywołały rozkład, niezbędne jest również przy rozstrzygnięciu, czy i który z małżonków ponosi winę rozkładu pożycia. Jeśli więc mąż wnosi o rozwód i wskazuje, że rozkład pożycia nastąpił na skutek zachowania żony, która znęca się psychicznie i fizycznie nad całą rodziną, to dla orzeczenia rozwodu istotne tylko jest czy rozkład małżeństwa faktycznie nastąpił, jeśli jednak mąż w takim wypadku wnosi o rozwód z wyłącznej winy żony, nie tylko musi udowodnić, że dochodziło z jej strony do znęcania się nad dziećmi, lecz również musi wykazać związek przyczynowy między jej zachowaniem wobec dzieci, a rozpadem małżeństwa.

Mąż w postępowaniu rozwodowym będzie więc musiał wykazać, że zachowanie żony wobec dzieci doprowadziło do ustania więzi małżeńskich i że gdyby w ten sposób się nie zachowywała to małżeństwo nadal by funkcjonowało.

W wyroku rozwodowym sąd zobowiązany jest orzec o władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem obojga małżonków i kontaktach rodziców z dzieckiem oraz o tym w jakiej wysokości każdy z małżonków jest obowiązany do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania dziecka. Jeżeli więc matka znęca się nad swoimi dziećmi, ich ojciec powinien żądać, aby sąd w orzeczeniu rozwodowym ograniczył matkę we władzy rodzicielskiej, bądź nawet jej tej władzy pozbawił, oraz żeby ograniczył, lub również zakazał, kontaktów matki z dziećmi.

Rozważając wskazane kwestie sąd będzie się kierować dobrem małoletnich dzieci, które z całą pewnością zostaje naruszone przez matkę stosującą wobec nich przemoc fizyczną oraz psychiczną, w takim więc przypadku orzeczenie ograniczające matkę w jej prawach rodzicielskich będzie w pełni uzasadnione.

Ponadto, w wypadkach wyjątkowych, gdy jeden z małżonków swym rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie, sąd może w wyroku rozwodowym nakazać jego eksmisję na żądanie drugiego małżonka. W orzecznictwie podkreśla się natomiast, że ocena stopnia naganności zachowania się jednego z małżonków powinna uwzględniać nie tylko jego stosunek do małżonka żądającego eksmisji, ale także do małoletnich dzieci, nad którymi władzę rodzicielską powierza sąd drugiemu małżonkowi.

Szczególna przesłanka orzeczenia eksmisji przez sąd rozwodowy, mianowicie rażąco naganne postępowanie małżonka uniemożliwiające dalsze wspólne zamieszkiwanie, wymaga udowodnienia. Małżonek w procesie rozwodowym może żądać orzeczenia eksmisji drugiego z małżonków w zasadzie z każdego wspólnie zajmowanego mieszkania, chyba że pozostawałoby to w sprzeczności z innymi obowiązującymi przepisami prawa. Jest więc dopuszczalne orzeczenie eksmisji z mieszkania, które stanowi przedmiot prawa podmiotowego, rzeczowego albo obligacyjnego, przysługującego wspólnie obojgu małżonkom, a także wtedy, gdy są oni współposiadaczami takiego mieszkania.

Rozwód z żoną, która znęca się psychicznie i fizycznie nad dziećmi.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *